woensdag 19 april 2017

In goede handen - Kara Tippetts

In de moederapp van onze kerk kwam een review van een nieuw uitgegeven boek met de vraag wie het allemaal wilden lezen. Een tijdje geleden alweer kwam het boek mijn kant op en ik ben er zo door geraakt dat ik er graag wat over wil schrijven. Het is geen boek waar je nu eens lekker een avondje voor gaat zitten. Het is rauw, grillig en laat je beseffen hoe broos en zwak het leven is en wat ziekte kan doen. Maar de hoop in Jezus schittert in dit boek en daarom is het zo mooi dat ik het ieder zou willen aanraden om te lezen!
Jason en Kara Tippetts, ouders van 4 prachtige kinderen en kerkplanters in Colorado. Tot Kara op een dag ontdekt dat ze een harde knobbel in haar borst heeft en het weet: dit is niet goed. Het blijkt ook niet goed. Er wordt borstkanker geconstateerd en behandeld. Een lang traject volgt. Steeds komt de kanker terug tot ze uiteindelijk de strijd moet opgeven. Kara is in maart 2015 gestorven als gevolg van haar ziekte.

Enkele citaten uit het boek die me raakten deel ik graag met jullie.

SPULLEN
Net verhuisd naar hun droomhuis. Op een dag breken er bosbranden in de omgeving uit en moeten ze in weinig tijd het kostbaarste inpakken en meenemen. 
"Tien dagen eerder hadden we een grote bestelwagen gehuurd om onze spullen naar het nieuwe huis te vervoeren. Anderhalve week later reden we de andere kant op met onze kinderen en een handjevol spullen. De verhuiswagen had uitgepuild van voorwerpen die plotseling al hun waarde hadden verloren. Het werden dingen, terwijl de mensen in de auto mijn kostbaarheden werden.
De brand had ons losgeweekt van onze bezittingen. Die momenten van intense rook, ontreddering en angst waren nodig geweest om duidelijk te maken dat de inhoud van onze auto het enige was wat waarde had. Mensen, dus. Veel inwoners verloren hun huizen in deze brand. Wij niet; na verloop van tijd mochten we terugkeren. Toen we over de drempel stapten van het huis dat ik met veel zorg en uren speurwerk op Pinterest had ingericht en gedecoreerd, besefte ik dat de nette, smaakvolle hoekjes niet meer de luister hadden van een week voor de brand. De vlammen hadden de betekenis van onze materiële dingen op een nieuwe manier weggebrand."
KAAL
Ze schrijft hoe ze het verliezen van haar ervaart.
"Mijn denkbeelden met betrekking tot schoonheid kwamen vanaf dag één van mijn behandeling onder druk te staan. Ik dacht niet dat het verliezen van mijn haar zo'n drama zou zijn. Ik had mijn leven lang jongensachtig gedaan en verwachtte dat het verliezen van mijn lange, blonde haar mij weinig zou doen. Per slot van rekening vergat ik het zelfs te borstelen. Ik meende immuun te zijn voor dit soort geneuzel. Ik dacht dat mijn identiteit al lang volledig losstond van mijn uiterlijk. Dat dit hoofdstuk van mijn verhaal al geruime tijd was herschreven. Ik zat ernaast.
Begin september trok ik met mijn jongste handenvol blonde haren uit mijn hoofd en liet ze meevoeren door de wind. Het was de dag dat mijn zus overkwam en de dag dat een vriendin met me naar de badkamer ging om mijn hoofd te scheren; kaal. Zonder mijn haar waren er de holle, diepliggende, zwarte ogen zonder enige glans, en mijn verdriet was overweldigend. Mijn zwakheid lag open en bloot. Geen schijn, alleen zwakheid."

HET LEVEN
Haar man heeft de moed om te preken over het thema waar hij in zijn gezin zo mee te maken heeft: de tijdelijkheid van het aardse huwelijk en het leven na dit leven.
"Iedereen in die zaal voelde de ferme greep van het leven, dit leven waar we ons allemaal aan vastklampen. De plaatsen die we niet kunnen zien, de heerlijkheden die komen, want we leven voor de heerlijkheden in dit leven. We moesten allemaal belijden dat we het beeld van het leven zien als het leven zelf. Niemand van ons heeft de kracht om de greep te laten vieren, de knopen te ontwarren, de handen op te houden en de liefdes die we liefhebben los te laten. We kunnen ons niets anders voorstellen dan wat we kunnen zien, voelen, ruiken, smaken. Woest grijpen we naar verlenging en vergeten dat het beste nog moet komen. Het ontbreekt ons aan verbeeldingskracht omtrent ons eeuwige thuis, en tegelijk voel ik dat Jezus heel liefdevol omgaat met ons gebrek aan begrip."

Ze schrijft over de gesprekken met haar man, haar verlangen en wens dat hij na haar overlijden de vrijheid zal ervaren om lief te hebben, hoe moeilijk ze dit ook vindt. Over de gesprekken met haar kinderen (zo kwetsbaar en zo vol liefde dat ik het niet droog kon houden), het beantwoorden van hun allermoeilijkste, diepe en pijnlijke vragen. Ze schrijft afscheidsbrieven aan haar man, aan haar kinderen. Ze moedigt hen aan om naar Jezus te kijken, op Hem te vertrouwen in alles.

Het lezen van dit boek heeft me echt weer even stilgezet en me laten beseffen hoe tijdelijk het leven is, hoe belangrijk het is te genieten van alle dingen die eigenlijk zo vanzelfsprekend lijken, hoezeer mijn huwelijk en kinderen het waard zijn om enorm in te investeren.

Maar boven alles heeft Kara me laten zien hoe hoopvol elke verdrietige situatie kan zijn als Jezus er bij is en hoe Hij kracht geeft in elke omstandigheid.

Van harte aanbevolen! Je kunt het kopen voor 14,95.

7 opmerkingen:

  1. Leuk, weer een blog van jou!
    Tjonge, het lijkt me een heel indrukwekkend boek. Afgelopen december overleed er (helemaal onverwachts) een familielid van mij. Dat doet zo'n pijn! Anderzijds mogen we weten dat ze het nu goed heeft bij de Heere. Dat maakt een situatie heel anders en toch hoopvol. Mooi dat dat in dit boek ook doorklinkt.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je wel voor de citaten in je review. Het lijkt me een heel aangrijpend boek.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. wat heftig! vreselijk al dat lijden....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dankjewel Lisanne, voor je mooie, bemoedigende blogs elke keer! Ik heb bovenstaand boek ook gelezen; wat een mooie vrouw! Het lijden in dit leven is voor ons vaak moeilijk te begrijpen, maar ik vind het heel mooi hoe Jezus zichtbaar werd in Kara's leven, juist door haar gebrokenheid heen. Ze hield ook een blog bij dat nog steeds te lezen is via www.mundanefaithfulness.com, ook heel inspirerend, niet alleen op het gebied van lijden, maar ook vrouw- en moeder-zijn.
    Hartelijke groetjes, Rita

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ben het boek ook aan het lezen.Zo mooi en bijzonder!

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties worden zeker gewaardeerd.